Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 7 februari 2017 | door Jan Glas

0

‘Tussen Assen & Stad’ column van Tonko Ufkes

Tussen Assen & Stad

t Liekt of de jonge vraauw met opzet tegenover mij zitten gijt, want der is eileks genogt plak ien e coupé. Toch pakt ze gewoon heur tillefoontje uut e jasbuus en stop e dopkes ien e oren, schudt dan t hoar noar achtern en dut n rekkertje om de steert. t Gijt aalmoal handeg en zunder dat ze mij of Ria ankikt. En tot we Assen uut bennen blift ze met het tillefoontje bezeg, ien elks geval het ze gien aandacht veur ons of veur t laangsgliedende laandschop.
Noast mij nemt Ria het dichtsloagen boek weer op en bloadert noar de juuste bladziede, doarnoa stöt ze me even aan en geft mij de al uutlezen kraant. t Is duudlek: ik vol de kraant open en op slag is n best stuk van t uutzicht vot. Toch, links ien t roam, zie k de velden veurbij schoeven met ien e midden de jonge vraauw. Noa n pooske zet t wicht n taske op e knijen, dut het ding lös, zuukt der n soort kwast uut en gijt doarmet over heur wangen, dan waarkt ze de make-up rond e ogen bij en stift de lippen rood; het tillefoontje bruukt ze as spiegel. Noa station Haren liekt het kloar, alle spullen goan weer ien het taske en ze kikt recht veuruut.
Net as ik veur t eerst ok recht veuruut kiek, lijt e jonge vraauw ieneent n haand op mien kraant en drukt die hielemoal noar beneden.
‘En?’ vragt ze zomor.
Ria har hier bliekboar op rekend, want op t zulfde mement prikt ze mij ien e zied en schoeft toegelieks stief tegen me aan: Ria kent mij goed.
‘En?’ Vannijs kikt e jonge vraauw me strak an.
’Mooi. Mor dat waas het al,’ zeg ik noar woarheid.
n Prachtege glimlach verschient. ’t Is dat joe al traauwd bennen, aans har ik t wel wieten.’ En ien alle rust stijt e jonge vraauw op, knikt noar Ria en zunder dat ik argens op verdocht ben, drukt ze n stevege tuut op mien veurheufd. Doarnoa lopt zij alvast noar de uutgaang.
Verboasd schoef ik de kraant weer veur mien ogen en Ria, Ria hoalt n pepieren buusdoekje uut e buus, moakt die met heur mond n beetje nat, nemt e kraant uut mien handen en gijt veur me stoan.
’t Is ok altied wat met dij en vremde vraauwlu!’ Sekuur wist ze de òfdruk van mien veurheufd en zet dan heur lippen zaacht op t zulfde plak.

Tags: , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 + dertien =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten