Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 18 december 2018 | door Jan Glas

0

‘Samba pa ti’ column van Tonko Ufkes

Kleurde lichten flitsen sums deur t haalfduuster en net dan zie k de aandern; de jonges en e wichter uut e hogere klassen. Ze dansen op e harde meziek, of ze nooit aans doan hemmen. Met mekoar of allent draaien, zweven en glieden ze deur de kantine, zunder noar ons, noar mij te kieken. Mor ik kiek wel, noar de opdukende, bewegende lichoamen, het zwaaiende hoar en e wapperkleren.
Ik stoa an e kaant, noast Roelof en nog n poar jonges uut mien klas en we loaten e meziek over ons hìn golven. De meeste nummers ken ik wel van e radio – bij t huuswaark moaken of bij t lezen – en toch, zo as nou ken ik het niet. Ik luuster niet, want argens draai, zweef en glie ik ok.
n Poar grote lampen goan aan en stoareg lopt e daansvloer nou leeg. Dan stijt ieneent Anneke uut 3b recht veur me. Omdat ze zomor mien bovenaarms beetholdt onder t proaten, zie k heur gezicht zo duudlek dat ik niet goed luustern kin.
‘Wij goan nog laang niet vot, hur.’ Met heur doemen drukt ze stief, schoeft e handen n beetje omhoog tot tegen mien T-shirt maauwen en drukt vannijs: ‘Wij blieven tot t lest an toe, niet tot elf uur!’
Ik knik. Ik har gewoon zeggen wild “vanzulf” of “best”, mor mien keel schroeft dicht. Ik knik weer en mien mond zeit: ‘groag’. De meziek is uut en al let Anneke mien bovenaarms lös, ze blift vlak noast me stoan – klem tussen Roelof en mij – en zunder dat ik t van plan waas zuuk ik heur haand en zij let die geliek vienden.
We holden mekoars haand beet, Anneke van der Veen uut 3b en ik; Anneke die om elf uur thuus weden moet en die allent noar t schoolfeest mog as ze op e weeromreis met één opfietst, die Anneke uut e parallelklas die guster verlegen vroeg of k heur van huus òfhoalen kon, die Anneke holdt mien haand beet en let ons ellebogen tegen nkander schuren.
Meer lampen goan aan tot e hiele kantine verlicht wordt. Meneer Van der Werff klimt op t podium en zeit ien e microfoon dat t schoolfeest bijna, bijna over is, mor dat t mooiste nummer nog komt. Om ons toe doavert het ‘Nee’ tot e lampen één veur één uutgoan en t haalfduuster weerom komt. Dan, bij de eerste gitaarklanken, draait Anneke noar mij, heur ogen lichten op, heur beide handen vienden mij en mien beide handen vienden heur.
Ik kin niet dansen.
Zij kin niet dansen.
Mor soamen, soamen kinnen we dansen.*

* Dizze regels bennen leend uut e novelle In Paradisum van Gerard Stout

Deel dit bericht
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Tags: , , , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

8 + 16 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten