Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 27 maart 2018 | door Webloug

0

‘Rooie brommels’ column van Tonko Ufkes

Rooie brommels

Nou, bij t weeromfietsen wordt t me duudlek dat der wat gebeuren moet. n Echo van e hìnnereis overvalt me en ik rem, stap òf en loat e fiets ien e baarm vallen – de zwoare boeketas schut van e pakjedroager, ok ien t hoge gras. Ik goa der noast zitten, noast e fiets en e tas en kiek noar mien benen: ‘Héé, clownsbroek.’ Krekt of t vannijs ien mien oren klinkt en ik wiet het, die jongen uut e vierde klas har geliek!
Het blaauw bij mien bovenbenen is oardeg gries en vuult glad as k der met e handen over wrief, woar de onderste randen van e piepen – de stukjes die mamme der gusteroavend anzette – haard en donkerblaauw bennen. Noa de hiele zummervekaansie viel t eerst gusteroavend op dat ik gruid ben en dus mos mamme nog an t waark. Want ik wol per se niet ien körte boksem noar school, mor mog ok gien zundagse kleren aan, gieneens veur dit uurke boeken en reuster hoalen.
De rechterpiep sloa k om en t nije stuk zit nuver vast, traauwens, zunder kin t niet of t wordt zo’n hoog-wotter-boksem. Verdomme, wat n begun van t schooljoar, en k har me der nog wel zo op verheugd: weer noast Roelof, Dirk met zien staarke verhoalen en verder n klas vol wichter. n Poar der van zatten ien e tweede ok al ien ons klas, mor beveurbeeld Rieneke is nij. Ik zag heur geliek; wat verlegen kroop ze achter ien e klas, mor ze het rooie lippen, vuurrooie. Volgens Roelof bruukt ze lippestift en dat kin morzo weden. Noa t uutdelen van t lesreuster begon mevraauw Van der Werff over n klassefuif, meteen ien september, om mekoar beter kennen te leren. Ien elks geval wiet ik al sekuur wel ik beter kennen leren wil.
De aarms heb k om e knijen sloagen vernem ik en hieltied hol k de onderkaant van e boksempiepen beet. Zie dan, dat an e stroeken vlakbij rooie vruchtjes zitten, vuurrooie sums en ik wiet dat der wat gebeuren moet, wiet ieneent wat ik doen moet.
Ik stoa op, loop noar n brommelstroek en hoal n beste tak over mien rechter bovenbeen. n Winkelhoak scheurt deur de stof en met twee vingers trek ik t gat n beetje groter. n Hiel lut bloedvlekje wordt zichtboar. Nou links nog. Die winkelhoak moak ik zo groot dat mamme domt niks meer begunnen kin.
Zij zel vroagen hoe t kommen is en noar woarheid zel ik dan zeggen: deur brommelstroeken, onderweegs. Zij zel het leuven as . . .
Vannijs pak ik n tak, zet n doorn op t vel van mien linker bovenbeen, kniep e ogen dicht, denk an Rieneke, an heur lippen. En tel òf.

Tags: , , , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vier + twaalf =

Terug naar boven ↑