Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 8 oktober 2015 | door Jan Glas

0

‘Ogen’ column van Tonko Ufkes

Ogen

De sporen lieken voag ien t natte zaand; één deurtrokken streep met an weerskaanten lutje òfdrukken, mor ik herken ze geliek. Links loat ik ze leggen en loop gewoon deur, want veur t zulfde het gieneen t zien. Nee, uut t groepke deelnemmers komt n man op me toe:
‘Meneer de gids, volgens mij lijt doar wat!’
Ik knik, wiet dat we nou kieken moeten en dus goan we niet deur noar de diek mor draaien. Met n allen goan we n best stuk noar links en volgen de sporen ien t modderzaand tot an de riesdam. n Riegje meeuwen wacht doar op e poaltjes.
As eerste zie ik de jonge zeehond, stief tegen t holt van e riesdam drukt, t achterènde lijt ons kaant uut. t Is niet meteen duudlek of er nog leeft, zien kop lijt op e grond en blift doar. De mensen uut mien Wadloopgroepke blieven gelukkeg op òfstand en boven de haarde wiend uut heur k het ‘ach’ en ‘wat zieleg’. Dan gijt de kop toch eefkes omhoog, het beest verschoeft n stukje en schrokken dut elkneen n poar stappen noar achtern, of t zo òfproat is.
‘We goan aalmoal verder’, nem ik het over en zwiegend volgen de deelnemmers mij noar de diek en de wasbakken. Doar barsten ze ieneent lös en ik leg uut dat ien n kold veujoar met veul wiend geregeld jonge zeehonden heur moeke kwietroaken. t Is ienderdoad niet veur t eerst dat ik dit aalmoal metmoak en ik beloof de groep dat ik domt deurgeef dat bij de eerste riesdam n zeehondje lijt en vanzulf dat ik mien plicht doen zel. De meesten knikken me ernsteg toe, de man van eerder geft me nog n haand en allent goa k weer over de diek, het Wad op, noar de jonge zeehond.
Vlak veur de eerste riesdam bel k mien vraauw en vertel heur dat hier vannijs n zeehondje aanspoeld is en dat ik doarom loater thuus kom. An t riegje wachtende meeuwen zie ik dat t dier nog leeft en bliekboar nog altied tegen t holt aanlijt. t Beest is ien tied hooguut n haalf meter verschoven, meer niet en ik loop der hìn om mien plicht te doen.
Vlak veur t dier goa k steveg stoan en meet sekuur met mien wadloopstok de òfstand. Krekt op t mement dat ik die stok optil, gijt ok de kop van e zeehond omhoog en we zien mekoar. We wieten het gelukkeg beide. En we blieven nkander ankieken tot ik ien één beste zwaai deurpak.
Bliekboar heb ik toch mien kop votdraaid, want ien de neerkommende klap zie k de rieg meeuwen opvliegen. Teruglopend, onderweegs noar de diek, kiek ik as vanzulf nog n moal achterom: de vogels wachten nou niet langer op e riesdam. Misschien bennen ze al begonnen.

Tags: , ,



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

achttien − 1 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten