Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 17 november 2016 | door Webloug

0

‘Nooitgedagt’ column van Tonko Ufkes

Nooitgedagt

‘Nee, doar niet beetpakken!’ Jenny’s stem slagt over en hieltied holdt ze mien beide handen ien heurent. Eefkes blieven ons benen en scheuvels doarom vremd over nkander hìn tot Jenny mij löslet en we zo’n beetje toegelieks overènde kommen. Krekt of t zo òfproat is, kloppen en vegen we de sliepsnij van mekoars kleren; overal op heur spiekerboksem zitten witte valplakken en bij mij zit e snij veural op e trui. Veurzichteg doe k n poar sloagen en vernem dat bij t vallen mien rechterknij wat verdraaid is. Veur Jenny is t nou meteen duudlek: zij wil niet langer want ze het slim last van n enkel en is kold.
‘Kom, we goan van t ies. Ik woon hier vlakbij, ien die zusterflat,‘ ze wiest noar n gebaauw anderkaant de viever ‘dan ben k zo weer waarm.’ Jenny pakt mien aarm en let heur mettrekken tot t bankje woar mien schoenen stoan. Het duurt n zetje veur k de scheuvels onderweg heb, want mien vingers bennen kold worden. Ondertied is Jenny al op e wal kropen, rekt dan noar mij en sjort me omhoog.
Ze lacht dat zij nou eindelek mij helpen kin en ienderdoad, ik mos oardeg mien best doen; eileks stelt dat scheuveln van heur niet veul veur. Toch, alle vief, zes rondjes die we soamen reden – met kruuste aarms en sums haardop tellend – vlogen we over de boan. Jenny’s ogen glimmen bij het lachen en toegelieks kleuren heur wangen, weer net as guster, toen ze vroeg of ik ok noar dizze viever kommen wol. Vanzulf waas k hier vanmiddag roem op tied en smolt host toen k heur van verrens zag: zij zat ien e walkaant te wachten, met die domme holtjes al onderbonden.
Wat stief van t scheuveln en e kolde lopen we noar de flat en eenmoal binnen liekt het of Jenny meteen ontduit: de kachel gijt geliek hoger en onder t theezetten klinkt zaacht zingen vanuut t keukentje. Weer ien e koamer zie k an heur lopen hoe veurzichteg of t gijt.
‘Dien enkel, ik wil best even dien enkel bekieken.’ We kennen nkander per slöt van t ziekenhuus, van mien co-schap op heur òfdeleng.
‘Nou ja, misschien, ja, dat kin . . .’ stöttert Jenny.
t Overvalt heur bliekboar en ik dring niet verder aan, tot ze onder t theedrinken ieneent opstijt en noar mien stoel lopt. Ze gijt achter me stoan en boegt noar veuren: ‘dat kin zomor niet, dan moet ik me eerst verkleden.’ En achter mien stoel heur ik t duudlek; Jenny is echt an t verkleden. Dan lijt ze n haand op mien scholder en met e aander holdt ze de onderkaant van heur scheuveltrui strak – en zet n voet op n vrij puntje van mien stoel. Die voet is bloot, het been ok, t aander been ok. En ik, ik doe of ik t hiel gewoon vien en kniep zaacht vanòf de hak noar de knij en terug. En ok al vuul ik vanalles, die enkel is dik ien orde.
‘Hoe is t met dien knij?’ Van hiel dichtbij wordt het zeid.
Zunder noa te denken goa k verzitten en wuul mien rechterknij bloot. Ientussen zakt Jenny noast mien voeten, ze holdt met beide handen mien zere knij omklemd en lacht. Lacht tot ze de troanen van e wangen vegen moet.
’n Lange onderboksem!’ proest ze noa n tiedje.
‘Ja. . . ’ Wat moet ik aans zeggen? ’n echte Jaeger.’
‘En wat denkstoe, ik heb mienent krekt uutrokken, ik schoamde me veur dat ding!’ Met één haand hoalt Jenny n bultje kleren noar ons toe, de aander haand blift om mien knij. ‘Waarm, mor t kriebelt en stekt. Wat aan is, kin gelukkeg ok uut.’

Tags: , ,



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

zestien − 11 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten