Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 22 september 2017 | door Webloug

0

‘Noa de nachtdienst’ column van Tonko Ufkes

Noa de nachtdienst

t Is me n roadsel hoe Ria dat gusteroavend zo gaauw dee. Het moet hiel simpel weden, mor mij lukt het gewoon niet en nog één keer goa ik alles bijlaangs: ik draai, trek of schoef an e metoalen beugels, dan an n poar uutstekende ronde knoppen en as leste an n soort deurkruk. Onbeweeglek blift het glim-broene bergmeubel rechtop tegen de muur stoan en het opklapberre wat doarien verstopt zit, ja, dat blift verstopt.
Het matras wat ik eerder noar t midden van e vloer schoof, druk ik met één voet terug tegen t bergmeubel en k goa der op leggen, laanguut, op e rug. Mien voeten steken uut en ik kruus de aarms omdat mien handen aans op e grond glieden. Even sluut ik de ogen en n mement loater stijt Ria ien e koamer: ze leunt met e rug tegen de deur en blift zo stoan. Ok as ik n beetje ien t ènde kom en t loaken netjes over mien benen leg.
‘Zo, mien sloapkop.’ t Klinkt òfbeten, mor Ria’s ogen glimlachen. Ientussen schopt ze de schoenen uut – die tikken tegen de muur – en blift tegen de deur leund. Vannijs is heur gele regenjas tot boventoe dichtritst, krekt as gusteroavend, toen ze aanbelde. Net doarveur har ik mien hiele koamer oproemd, het friswossen hoar ien n steert doan en schone kleren aantrokken. Ien n gele regenjas en op gele stevels ston Ria veur me en ik smolt geliek veur dat lieve eendekuken.
Nee, even binnenkommen wol ze niet; t beste waas dat ik meteen metliep want onverwacht mos ze heur dienst ruilen en doarom waas t handeger dat we veur dizze ene keer noar heur zusterflat gingen. Haalf har Ria me onderweegs mettrokken en t duurde n zetje veur ik zo’n beetje begreep hoe ze t aalmoal bedocht har. En op t uut- en ienklappen van t berre noa, gebeurde t ok aalmoal: zij t matras kloarleggen, ik tandepoetsen, wij vrijen, zij waarken, ik sloapen.
‘Zo, mien sloapkop,’ glimlacht Ria nou rejoal en ze hangt heur regenjas an n knop van t wandmeubel. Veurzichteg stapt ze op t matras en wringt heur voeten tussen mienent: ‘ik docht dat t hier oproemd weden zol . . .’
Met n beetje rekken krieg ik heur enkels te pakken en vertel dat t openklappen van dat roare berre niet wol en dat ik toen docht van; dan loater dat matras der soamen mor iendoen. Stoadeg gijt Ria deur de knijen en kleurt zulfs n beetje as ze opbiecht: ‘veur t lösmoaken van dat ding is n schroevedraaier neudeg. En dat wisstoe gelukkeg niet.’

Tags: , , , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

17 − 3 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten