Column henk puister, column

Gepubliceerd op 7 december 2018 | door Jan Glas

0

‘Mit n swaarde woagen hèn en weerom’ column van Henk Puister

Auto slagt rechtsof, richten aula. ‘Taan Tetje! Kiek! Doar lopt ze. Allain. O, wat mooi. Wat mooi!’
Zai dragt n tassie in d’haand. Vrouger het zai mie schoven. k Lag in kinderwoagen. Heur laivege ogen achter de gloazen van heur brille laagden mienent dreuge in tied van ain ogenblik. Heur woorden muiken mie moeskestil. Zai zuzoiden mie. Taan Tetje en ome Geert. Zai waren vrunden van pa en moeke. Voak waren ze bie ons. Zai is nog dezulfde. Persies dezulfde taan Tetje van vrouger. Hou kin t dat k t doalek zai. Noa mien kindertied lösde zai op in d’grode ruumte.
As n lutje kind zit k mit neuze aan t glas vaastbakt. Elkenaine zwigt. Sjefeur in t swaart. Pa zwigt. Bruier zegt niks. Hai ken hail taan Tetje nait. Hai het heur nooit zain, het nooit van heur heurd. Hai was nog nait geboren dou zai der was. Dat ze nog leeft! Wat mooi dat zai noar moeke tou gaait om ofschaaid te nemen. Zai stapt liek op heur doul of, kikt nait op, kikt nait om. Hailmoal allenneg lopt zai heur aigen loopje langs t vrizze gruin van de bomen in de zummer. Vogels goan gewoon deur mit kwettern, trekken zok van staarfte gain lorre aan. Nog nait t dunste boomtakje. Ale vogels hebben n moeke of hebben ooit n moeke had.

Op n graauwe zundagmiddag nemen pabbe en mamme mie mit noar n leeg, gries stroatje in Winschoot. Op pa zien aanbelderij wordt nait opendoan. Binnen ze nait thuus? Ik kiek omhoog. Is dit n pakhuus? Gerdienen binnen dichte. Den let taan Tetje ons der endelk in. n Hondje springt tegen mie op. Taan Tetje woarschaauwt hom dat e dit nait doun mag. Laif daaier kwispelt mit steert. Ik kin t nait loaten, aai hom over zien rugge. Den aai k zien kop. Hai kikt zieleg. Ik kiek d’rommelge koamer in t ronde.
‘Woar blifst nou. Wie hebben verziede!’ Noa n zetje beweegt der boven wat. k Heur n dovve dons. Den stommelt ome Geert trappens omdele in n soeterg hempie. t Hoar roeg en hailmoal in toeze. Hai gapt, verget zien haand veur d’mond te doun. Hai let aine rieten. n Beste.
‘Doe stinkerd!’ scheldt zien vraauw hom uut. ‘Hol dien fersoun toch!’ Ome Geert laagt derom en kikt mie laank en daip aan. k Verschoef op d’baank en schoedel hèndeweer. k Vuil n kleur opkomen. As k der aan denk word k aal waarmer. Mien kop zel wel vuurrood wezen en t is of barst e uutmekoar.
‘Vindst dit hondje laif, mien jong? Den krigst doe net zo’n hondje van ome Geert, hur. Dat beloof ik die.’
Moeke sputtert tegen. ‘Hai maint t hur,’ zegt taan Tetje. ‘Dat kind krigt n hondje van hom.’
Laank kiek ik der noar uut. t Hondje komt nooit. Ik hol nait op mit zeuren.

Weerom in auto. Moeke is achterbleven. Sjefeur kikt strak veur zok op de weg, zegt gain woord. Pa zit staail liekop noast hom. Onbewogen en duuster kikt hai uut. Gain woord ontsnapt hom aan zien lippen. Bruier heur k nait. Achterin zit ik. k Heb t hoogste woord. Bek in schieterij. Ik proat en ik proat en ik proat mor en ik plaas en ik plaas in ain toer deur. Of heurt t op zingen wat k dou? Woar ik van zing dat wait k nait. Mor zeker nait van bliedeghaid. Sjefeur mout wel denken: minsenlaif, wat heb ik doar nou veur n volsloagen idioot op achterbaanke zitten. En nou kop dicht en aans smiet k die deruut! Den kinst lopen.
Auto holdt ho. k Stap uut. Woar is elkenaine toch zo gaauw bleven. Woar bin ik??

Tags: , , , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 − 1 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten