Column Jan de Jong, column

Gepubliceerd op 4 april 2017 | door Webloug

0

Kins der wel mìnsen mit vangen

Kins der wel mìnsen mit vangen

Niks haar ik doar mit. Haildaal niks.
En nog nait.
Op veziede. ‘Noar femilie ien Emmen’.

Wat hèt elk doar toch mit.
Op kop en oren maaljannen. Vremde bekken trekken, lewaai verkopen.
Achter glaas, goas, of op n stee ien boeten.
Groten, leutjekes, mit en mit zunder steert.
Dij oetkiek.

Altied kribben. Zo mor.
Draaigen, n aander veur lul zetten. Ainmoal de boas, din boudel onder doem holden.
Zuk zulf op t lief haauwen. Der nog groots op weden ook.
“Ik bin boas. En dou wat of ìk wil.”
Bèlken, gilpen en dik drokte moaken.
t Heurt der apmoal bie.

En t minste, as e vernemt, dat aandern nkander opzuiken, nkander troosten en beschaarmen, din moakt e t weer goud. Tot boudel vernijs kaalm is.

Ienspeulen op angst.
Hai is boas. Denk ter om. Dat is ain ding dat zeker is.
Zien kontraain. En aandern zellen heur der nait mit bemuien.

Mor, aal seupeln en kroepers zellen t goud hebben bie hom. Hai zel heur beschaarmen en zörgen veur te eten en te drinken.

t Leven ien t tiedpaark van de oap.

Tags: , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 + 15 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten