Column laurens huizinga, gedicht van de week

Gepubliceerd op 18 mei 2015 | door Webloug

0

‘I.M. Laurens Huizinga’ column van Henk Scholte

I.M. Laurens Huizinga

Noar aanlaaiden van ‘Hou Columbus Amerikoa ontdekte’ as Gedicht van de Week van Laurens Huizinga. De schriever van t slim populaire laid mout in zien tied in studintenkringen en veuraal binnen de rederiekers ook hail bekend west wezen. Noa zien veuls te vrouge dood, stond der in t Nijsblad van 12 september 1891 n roem bemeten in memoriam van zien beste vrund en declamator Teko van Meurs te lezen. Om n beeld te kriegen hou t der dou tougong, meschain ook evenpies schier om dit ais mit joe te dailen

IN MEMORIAM. LAURENS HUIZINGA.

Woensdag had de begrafenis plaats van L. Huizinga, voorafgegaan van een veertigtal leden der Rederijkerskamer „Eendracht,” van welke kamer hij een tal van jaren werkend lid was, en de steun der Kamer.

Treffend was het te zien, hoe deze jonge mannen, een vriend, hun in de kracht zijns levens ontvallen, grafwaarts brachten. Namens de Rederijkerskamer sprak de heer L. Leeninga, president der kamer, bij de open groeve, ongeveer het volgende:

„Mijne vrienden, wij hebben hier helaas eenen treurige plicht te vervullen, een plicht welke gelukkig hoogst zelden voorkomt. Wij hebben een onzer beste vrienden neen, onzen besten vriend, naar zijne laatste rustplaats gebracht, Gij allen, mijne vrienden weet, wat wij in hem verliezen, een overig werkend lid, die geen moeite ontzag om ons met zijn genie bij te staan.”

„En gij ouders en zusters, laat het een weinig uwe smart lenigen, door de betuiging dat ook wij viel in uw zoon en broeder verliezen, dat ook wij hem gaarne hadden hier gehouden en dat we diep deelnemen i den slag, die u zoo zwaar heeft getroffen.

” Daarna sprak van Meurs, Huizinga’, beste vriend, eenige hartelijke woorden, benevens de heer. W. J. Croeze, terwijl de oom van den overledene de opgekomenen bedankte voor de eer zijn neef bewezen. U weet nog heel goed, dat ik in mijn schooltijd eens eene beeltenis van Prins Hendrik ontving, met de woorden er onder :

Prins Hendrik dood!

Wij kunnen ’t niet gelooven, enz.

Nu bij de open groeve van mijn vriend staande komen mij de woorden weer in de gedachte:

Laurens Huizinga dood,
Dat kan ik niet gelooven,
Een man die zooveel goeds op aarde achterliet
Blijft leven in zijn werk,
Al steeg zijn ziel naar boven;
Neen, zulke menschen sterven niet.

Ja, hij zal blijven leven in zijn werk, zijn stukje altijd vol jool, soms een weinig ondeugend, zullen nog lang gehoord worden, lang nog zullen de aardige stukje gezongen worden, daar ben ik zeker van. Zijne beste vrienden zullen hem niet licht vergeten- Evenmin ik.

Een vriend van hem.

Tags: , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

een × 2 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten