Column Jan de Jong, column

Gepubliceerd op 1 februari 2016 | door Webloug

0

‘Hest al heurd?’ column van Jan de Jong

‘Hest al heurd?’

Buurvraauw staait mie tegenover. Slovve vroagogen, mit schrik.
Hond blift stoan en bibbert.
n Sobbege winterse dag dij joe op scholders hangt, dat t nait licht worden wil.
n Slichte miggelregen vaalt op ons deel.
Ik doek wieder ien jes: ‘Nee.’

Dou, om mirregtied, mit nkander aan toavel. Stilte van t stilweden as grode mìnsen proaten.
Moeke gluit en schoerelt op stoul. Of pa t al heurd het. ‘Dat dikke wicht van van Dieken, waist wel,
aan t ènde van stroat. Dij al n hail zet nait goud was. Nou, dokter is der vanmörn bie roupen, wel twij
moal. En wat dochtst? Zai het n potje kregen. Nog mor zestien. Gain minsk dij t wus. t Wicht zulf ook
nait.’
Pa laagt. Kört en veur ien haals.
Moeke kikt toavel ais rond en fluustert wieder: ‘Jan druppie zit ien t hok. Hai het buurvraauw heur
kersèt en bh, en zulfs onderboksems van lien stolen. Plietsie haar hom geliek te groazen. Is mor ain
mit zukse grode vouten haar buurvraauw zegd dou zai op toenpad keken. Geliek opbaargen dij ol
ainspaanjers.’
Pa knist en grìnskt ter over.
‘En k zag dat domie al weer noar Jansen gong. Ik docht dat kerk heur oetschreven haar. En dij der noast wonen, dat vremde volk, doar mout k niks van hemmen, dij…’
Gehaaimen. Lagen. Fluusten.
Liefzeerte. Woarhaid is aans. n Wereld, doar joe aalgedureg wat ofpakt wordt. t Holvaast, dat deur
vingers glidt. Dreumen aan diggels. t Draaigend oordail. De dood. Woarom?

‘Nee?’
Ik bin der weer, en vuil heur haand op mien aarm. Moag trekt mie bie nkander.
‘Dat jonge stel, dij bie joe op houk woond hemmen. Dij nog nait laank leden verhoesd binnen ja. Ons
dochter speulde dou voak mit dij van heur, waist wel, en … t is hail aarg.’

Wie zitten aan toavel. Mit n baaident. Vernijs mirregtied.
Ik stoar ien stilleghaid, zuik vergees ien drokte van kop.
t Stoet blift liggen en k leg mes en vörk ien t bord. Thee is kold.
Vraauw kikt mie aan.
Ik trek scholders op en schudkop. Mien ogen branden.

Zo’n wichtje toch. Ainegst kiend. Nog mor dattien.
Wer pest.

Tags: , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

14 − dertien =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten