Column Jan Glas

Gepubliceerd op 8 december 2017 | door Webloug

0

‘Grunnegs as ezelsbrugje’ column van Jan Glas

Grunnegs as ezelsbrugje

Tussen woar mien pa en mien moe geboren en opgruid binnen ligt nait meer as vaaier kilometer, mie is t leven ien t Hogelandsters oetlegd. Alles tussen ons hemel en ons eerde wat min of meer tastboar was doar leerde ik n Grunnegs woord veur. Woorden veur gewone minsen. n Woord as ‘identiteit’ beston ien ons wereld nait. Mien olders hemmen dat begrip, denk ik, van heur leven nooit bie kop had. Veur t ontastboare, de meer filosofische begrippen zoas: woarom leven wie, woarom gaait ain dood, was der t geleuf, en dat ging ien t Nederlands: De Heere heeft gegeven, en de Heere heeft genomen. n Haile trits Gij zult niet dit en Gij zult niet dat. En om te zörgen dat ain nait opstandeg wer of te veul verbeeldens kreeg, wer Het Koninkrijk der hemelen ien veuroetzicht steld. Aan t ind kregen de armen van geest dat kedo. Bedriefslaaider van dat geleuf verston, dat was ons dulek, gain Grunnegs. Heere houd ook deze nacht, over mij getrouw de wacht.

Best. n Leven mit handvoaten dij lu zoas mien ollu neudeg haren om heurzulf en n hokvol kiender te bereddern. Zeuven kiender, nait mis. Echt thoes ien t Nederlands binnen mien pa en moe nooit worden. Ze konden heur der best ien redden, mor je heurden aan alles dat ze ien t Grunnegs dochten en dat ze veur t Nederlands n wat onzeker luk trapke omhoog mozzen. Grunnegs voldee tot aan t ind ien heur berek van leven en plek. Ze binnen ien dij toal geboren en sturven.

Nederlands heb ik tot mien viefde passief leerd via bieveurbeeld de radio dij zowat hail dag aanston. Pas toun ik noar kleuterschoul ging mos ik mie ien t Nederlands oetdrukken. Dat ging zunder hobbels, n kiend leert makkelk n toal derbie. Ons woord ‘slim’ kreeg op schoul n hail andere betaikenis. Toch herunner k mie ain haile dudelke ‘hobbel’. Der wer ien vaaierde klas kennelk over t Grunnegs proat en toun vertelde juffraauw dat je aan t Grunnegs haildaal niks haren. Haildaal niks, wer nog ais mit klem zegd. Je haren der allain mor last van. t Grunnegs accent zol ons ien weeg zitten bie t vienden van bieveurbeeld fesounlek waark. Wie zollen deur ons accent veur dom versleten worden. t Ainege woar t Grunnegs bruukboar veur was, leerde ze ons, was om te bepoalen of n woord mit laange ‘ij’ of korde ‘ei’ schreven worden mos. t Grunnegs wer ien ain klap verklaaind tot nait meer as n ezelsbrugje.

Ik wait t nog zo helder omdat ik mie slim bedonderd vuilde, ienains n soort minachten veur dij schouljuf kreeg. Weerzin. Ik wol der nait aan. n Toal dij de baauwstainen leverde veur ons zo tastboare leven. t Leven dat mien pa en moe, ik, mien bruierkes en zuskes, mien grootolden, ons buren ien dij Grunneger toal opbaauwd haren, kon nait zomor ien ain hoal van toavel veegd worden.

Ik kende toun t haile woord ‘identiteit’ nait, dat woord beston ien ons wereld van gewone minsen ja nait. Mor toch haar ik dij dag ien dij klas kennelk hoarschaarp deur dat t doar over ging.

Tags: , , , , ,



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twee × 1 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten