Gedicht van de Week van P.R. Goudschaal

Freerk Ruter veur de hemelpoorte (Oldambt.)

Wat ik vertell’n wil, is gijn gewoon vertelsel,
Van dingen, dei men hier zoo wel e’s heurt;
’t Is ook hier onder nijt, maor boven maon en steerns,
In ijn woord bie ons Lijvenheer gebeurd.

’t Was op ’n Zaoterdag, en drei daog leed’n,
Dat Freerk Ruter was begraoven.
De zunne gong net onder, en ’t was zoo stille,
Dat men duudl’k ’t luden heurde
In vief, zes lougen te geliek.

Of ’t deur dat luden was, of wel dat ’t kwam,
Dat hij ’t nijt langer harren kon
In ’t duuster graf, – maor Freerk ston op,
Nom ofschaid van zien aordse taobernaokel
En gong tou glieks de högte in, naor boven.

Bie mensen, zooas hij, duurt zô’k ’n raiz’ nijt lang.
’n Dichter gait zoo vaok in d’ högte
Mit zien gedachten, dat hij de weg al wijt,
Dei tussen maon en steerns laidt nao d’ijwighaid.

Ons Freerkoom ston den ook al gauw
Veur d’ hemelpoorte. Maor – wèl e zag,
Hij zag er Petrus nijt. ’n Jonge ston d’r op post,
Maor zunig mans genog, om ’t sweerd,
Dat naost ‘m ston, te draogen.
’n Slicht soldaot was ’t nijt; ’t was vast zoo wat
Van ’n engel-aspirant-korpraol.

‘Gôj’n aovent, buie! Waor is d’oll heer?’ vruig Freerk
En wees daobie op d’armstoul, dei,
Nao m’n hom verteld har, van nijmand anders
As van Petrus wezen kon.
‘Oet kaaiern ‘smits? Dou doe mie maor open.
Ons Lijv’nheer mot mie spreken. Hij luit mie ’t wijten
Mit d’ tillegraof.’

Wa’s dat nou? docht de engel bie zuk zuls;
Zoo’n taol hè’k van mien levensdaogen
Nog nooit nijt heurd. Wat zol-e doun? –
In ’t leste ruip-e ijn van zien kamraods.

‘Tou, Aorie,’ zee-e – in hemeltaol naotuurl’k –
‘Vlijg doe e’s gaauw nao ons Lijv’nheer, en zeg ‘m,
Dat veur de poorte ’n man stait,
Dei gijn zaolig kristenmens verstaon ken.
Nou, ons Lijv’nheer wijt aals, en wōs ja ook al lang,
Dat ’t Freerk-oom was. ‘Da’s ja ’n schaande!
Is d’r hier gijn ijne, dei platduuts verstait? –
Dat ken de domste boer ja oet ’t Oldamt!’

Hij keek e’s rond; – en jao, ’n lijf jongwicht
Dei har ’t al maarkt, dat zij d’r weez’n mos.
’t Was ijne oet Mekklenbörg, ’n nuver kind,
Mit grelblaauw oogen, en geel kroes haor.
Heur naom was ‘lutje poedel’.

‘IJn van dien landslu stait daor veur de poorte,
Mien wicht, haol dei e’s hier!’
En in ’n ommezijn vloog ’t wicht d’r hen.

Maor wat ze opkeek, tou ze zag, wel ’t was! –
‘Wel, vaoder, lijve vaoder! Wel, bin ie ‘t?
Gaauw mit! Ons Lijv’nheer wacht joe al.
Kom gaauw toch, kom gaauw mit!’

Hier is ’t vertelsel oet; en nou wol j’ ook wel wijten,
Wat of ’t beduden mot. Ik zel joe ’t zegg’n:
’t Betijkent, dat, suns Ruter bouken schreef
In het platduuts, d’r bie ons Lijvenheer
Ook engels bin, dei het platduuts –
Ons moudertaol – verstaon.

P.R. Goudschaal, vrij naar Willem Schröder.
Uit: Joh. A. Leopold en L. Leopold, Van Schelde tot de Weichsel, 1882.
Bron: dbnl.org

Tags: ,



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twee × 5 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten