Gedicht van de Week van Ane Kuipers

Simon-mantje oet vrijen

Mien voader zee lest tegen mie,
Ik heb ’n goie road veur die,

Mien jong, doe moste trouwen.

Doe heste ’t older der ja tou,

Om oet te kieken noa ’n vrouw,

Doe most an ‘e loop mien jongen.

Och voader, zee ik tegen hom,
Ik bin zoo dom, zoo aibals dom,
In al dei vrouwlu zoaken.

Nou Simon, zee hai tegen mie,
Den zel ik vroagen goan veur die,
Of doe wel magste komen.

En is ’t heur den allen goud,

Er den op oaf mit frissche moud,

Mien jong, doe most nait schromen.

Mien voader gong der dou op oaf,
En vroug de lu of ik verlof

Har om to komen vrijen.

Zai allen wazzen der wel veur,
Dat ik rais komen zol bie heur,
Wat trilden mie de knijen.

En dou het Zondagoavond was,

Nam ik mien houd, mien piep en das,
En gong der hen marcheeren.

Het wicht woar ik mit vrijen zol,
Dat haitte Stientje Kloasien Schol
Ze was ’n nuvre deern.

Hou dichter dat ik bie heur kwam,

Hou meer mien angst en vrees tounam,
Ik zwaitte van benauwdhaid.

’n Zwaitdrup har ‘k aan ieder hoar,
En ’t muide mie al dat mien voar
Begund was mit dei gekhaid.

Op ’t lest dou kwam ik bie heur hoes,
‘k Luip zoo veurzichtig as ’n moes,
En keek ‘r ais deur de blinden.

De olle heer dei zat bie ’t vuur,
De torenklok sloug net acht uur,
Dou stapte ik noa binnen.

Goun oavond zee’ k, hou gait joe ’t nog,
Ie binnen aalmoal vlugge toch?

De groutnis van mien voader.

Zoo, Simon-mantje, bis toe doar,
Goa zitten hier in ’t oukie moar,
Tou Simon, kom wat noader.

Zoo lank ‘k mit d’olle was aan proat,
Kon ‘k snoat’ren as ’n avekoat,

En ‘k dochte nait aan vrijen.

Moar d’olle gong al gauw noar bed.
En wenschte ons verder hail veul pret,
Dou wazzen wie mit ons baiden.

Nou brak mie ’t zwait op nijs weer oet,
En ‘k trilde over hail mien hoed,

Dou d’olle gong oet koamer.

Ik schoof wat noader mie bie ’t wicht,
Moar ‘k kneep mien baide oogen dicht,
Dou ‘k heur ’n smok mos geven.

Zai puulde mie wat in mien hoar,

Ik docht wat wil dat wichtje doar,

Moar ‘k dus ’t heur ook nait vroagen.

Den was ‘k weer hait, den was ‘k weer kold,
Al wor ‘k ook honderd joaren old,

‘k Vergeet ze nooit, dei doagen.

Zoo har ‘k er ’n luk half uurtje west,
Dou wörde mie ’t te slim op ’t lest,

Ik proatte weer van schaiden.

Wat Simon, zee ze, wil toe al

Weer noar dien voader, bis toe mal,
Wie bin ja mit ons baiden.

Och wicht, ik krieg zoo’n pien in ’t lief,
En ’t rechter bain wordt mie ook stief,
‘k Krieg zinkens in de knijen:

Ik gong dou vot en luip zoo hard,
As of ‘k de birs haar in de start,
Nooit goa ik weer oet vrijen!

Ane Kuipers (Zeerijp, 1833-1905) Deze versie uit: Laandjebloumen, bloemlezing uit
de letterkundige voortbrengselen in de Groninger Volkstaal (C. Weis, Groningen 1923)

Tags: , , , , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vier × 1 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten