Gedicht van de Week – Jelte Dijkstra

Doe k weer ging deur groene greiden,
D’olle wilg’ en vonders von,
– De hoanen ien de mörgen kreiden, –
En n toerke ik stief te kieken ston

Noar d’hooge möll’n, de leege huzen,
– Met neie stienen buren nou –
Die duken del, woar wienden suzen
Deur struuk en reit… veur t neie schouw, –

Doe was k veur hiel veul n vremde worren:
Veul ollen dood, veul jongen groot;
Moar wat ien joaren mos verdorren, –
De vennebloem schuult laans de sloot!

Hier, an de sied van t stroomend leven,
Dat deurlopt… votgeit ien de Tied,
Vroag’n w’ons stil of, woar vrunden bleven:
Dreev’n z’ons veurbij – en zagg’n wij t niet?

k Har wiek verlangst noar t ver verleden,
Noar t lachend speulen van t begun: –
En zörgen van ál doagen gleden
As dampen hen veur suuvre sun.

Ien doode dingen zagg’n wij leven;
Die worr’n veur óns nou nooit meer stom!
Nou moet’n z’aandren bliedschap geven…
Moar ik, kameroaden, – – kom weerom!

Jelte Dijkstra Grijpskerk (1879 overl.1946)
Uit: Verzoameld waark, Gedichten in t Oldambtsters (Uitgeverij Reco, 2005)

Tags: , ,



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

11 + zeven =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten