Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 18 januari 2016 | door Webloug

1

“Dubbel vief” column van Tonko Ufkes

“Dubbel vief”

De map veur domt leg ik onderaan t stoapeltje, de veurege gijt bij t old pepier, dan nog eefkes n tillfoontje noar de drukkerij en zunder n blik op e klok wiet ik dat t zo’n beetje tied is. Mien tied. Bezuuk loat ik altied wachten, n nije schriever ongeveer n ketier, t geft meteen duudlekheid.
Vlak veur de deur kiek ik ien t spiegelglaas en ok nou zit t goed: t hoar, t jaske en e stropdas, alles zo as t heurt. Drie vraauwen zitten noast nkander ien e wachtkoamer, tussen elks n lege stoel en de meest rechtse gijt stoan. Zij is nog oardeg jong zie ik, hooguut viefentwinteg, de aandern bennen niet veul older. Nou ja, dunderdagmörn; debuten.
Weer ien mien koamer knik ik heur de lege stoel toe, goa zulf achter t buro zitten en kiek de vraauw es aan. Zij het e ogen op e schoenpunten richt en holdt n grote haandtas stief op schoot, wel wiet zit doar n uutdraai van heur novelle ien. De novelle die ik òfwiezen goa.
‘Anna van Buren, dat klop toch?’
Het gezicht gijt omhoog, ze knikt: ‘Ja, dat klopt.’
‘”Dubbel vier” hiet het boek zie ik, n echt vraauwenboek, het e eerste redakteur der bijzet. Klopt dat ok?’ n Eerste of n leste redakteur heb ik hielemoal niet, mor t klinkt mooi en dat het veul veurdelen.
‘Ja, n vraauwenboek is t wel, n vraauw speult n grote rol ien t verhoal, t is veur n deel autobiografisch.’ Anna gijt aal rechterop zitten, striekt het hoar uut heur ogen en kikt me aan. Nou moet ik deurpakken wiet ik, aans denkt ze misschien dat heur boek uutgeven wordt. Misschien wordt het ok wel uutgeven, mor dat bepoal ik en dan zol k het toch eerst sekuur bekieken moeten en lezen loaten.
‘Anna’ – sums is t goed om vrundelek te weden – ‘Anna, laangs die muur stoan de uutgeven vraauwenboeken, ze stoan op thema, op onderwaarp zeg mor. Zol dienent doar tussen passen?’
‘Dat is lasteg te zeggen,’ met zaachte stem wordt het zeid, meer tegen heurzulf as tegen mij, ‘ik ken de thema’s van die boeken doar niet.’ De ogen goan weer noar de schoenpunten.
‘Nou, dat is aans makkelk zat: vraauwenboeken goan altied over t zulfde. Op de bovenste twee planken draait t allemoal om n jongere minnoares die loater toch òfwezen wordt deur de traauwde man, op de onderste plaank gijt t ok nog om misbruuk ien e jeugd, t onbedoeld zwanger roaken en zo.’
‘Doar gijt mien novelle hielemoal niet over.’
‘Anna, net zeestoe nog dat t n vraauwenboek waas, kom nou!’
‘Het gijt over n traauwde vraauw die vier jonge minnoars het, om en om en sums toegelieks. t Is veur n deel autobiografisch.’
‘. . . . ‘
’t Boek beschrift het grote geluk van die vraauw, heur man en de jonge minnoars.’
‘Eh, mor, eh, dat liekt nargens op.’
Gelukkeg ben ik n ervoaren man én uutgever, noa n schofke kin k toch wat bedenken en leid e jonge schriefster noar de baank ien n apart koamerke. Onder de kovvie leg ik de veurwoarden uut van n veurlopeg contract: ‘Moest e ienhold zo aanpassen dat loater n nije titel neudeg is.’ Anna kikt alweer vertraauwd noar de schoenpunten bij mien veurstel, het gijt dus de goeie kaant op.
‘Groag geef ik dien boek uut, mor dan moet ien t lest de titel worden: “Dubbel vief”.’

Tags: , ,



One Response to “Dubbel vief” column van Tonko Ufkes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

drie − drie =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten