Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 25 oktober 2018 | door Jan Glas

0

‘Bij station Meppel’ column van Tonko Ufkes

Netjes op tied sissen de deuren dicht, de trein komt op gaang en k zie t perron veurbijschoeven. Mien rugzak klem ik op schoot vernem k even loater en e jas zit nog aal stief dicht. Toch, argens moet ik glimlachen want vandoag doe k het gewoon: Ik goa noar Meppel, ien t lest tref ik ‘Heleen’.
De winterjas rits ik lös, uut e rugzak komt e kraant en dan zet k het ding noast me. n Mement tikt mien schoen doarbij tegen n aander – die van e vraauw tegenover: we kieken mekoar aan, knikken en of t zo òfproat is, nemmen toegelieks n kraant en sloan die open.
Even loater kiek ik noar boeten en zie de vraauw ien t spiegelglas ok noar t winterlaand kieken; boomwallen, grieze velden en e mörnlucht doarboven. Sums kruzen ons blikken en ik loat het gebeuren, wiet dat lezen toch niet echt wil en dan is n beetje votdreumen lieke goed. En zo wordt t aal rusteger ien mien kop: het Drentse laand glidt laangs en n voage vraauw spiegelt doar geregeld mooi tussendeur.
Het waas n goed besluut om vandoag òf te proaten, n belaangrieke stap noa al die joaren allent. Het wordt me hieltied duudleker. En ok al is die ‘Heleen’ misschien niet de juuste; zo neudeg kin noa heur n aander kommen en desnoods weer één. De berichtjes, de grapkes, de verhoalen, ja, alles wat we hinneweer stuurden het me verder holpen. Ien elks geval tot n òfsproak tegenover t station van Meppel . . .
Bij t noar achtern leunen tikt mien schoen vannijs tegen die van e vraauw tegenover. Zij kikt me recht aan.
‘Joe zien der ieneent zo opgelucht uut.’ Ze holdt e kraant nog op schoot, mor is grif uut op n proatje. Teminnent, heur leesbril schoeft ze omhoog, ien t witte krulhoar.
Over en weer vertellen we; dat ik onderweegs ben om n kennes te trevven, dat zij meest met e auto reist en as t even kin fietst, we kommen der achter dat we ien t zulfde joar n fietsvekaansie laangs de Donau harren en nog veul meer.
Veurbij Hoogeveen bedenk ik om t der op te woagen en as dizze leuke vraauw niet uutstapt, blief k gewoon tot Zwolle tegenover heur zitten!
Gelukkeg, vlak veur t station zie k heur wel wat schoeven, mor ze blift zitten en ik dus ok. Ik krieg t der waarm van en vergeet woarom mien jas niet uut kin: ien t knoopsgat van mien colbert zit n witte roos, het teken om die ‘Heleen’ zo meteen te herkennen. Op t mement dat we t station van Meppel uutrieden goa k stoan, doe de jas uut en mik hum ien t rek. Bij t zitten goan zie ik tegenover n rejoale glimlach deurbreken: de vraauw dut e knopen van heur jas open en slagt dan één kaant uutzied.

Tags: , , , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twintig − 11 =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten