Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 22 februari 2016 | door Webloug

0

‘As sprookje’ column van Tonko Ufkes

As sprookje

Zo, nou doe ik het: ik recht e rug, hol de bos bloemen omhoog en zeg tegen Kasia, die kwispelend noast me stijt: ‘zit’. Met mien vrije haand druk ik stief op de bel en onder t wachten herhoal ik zaacht n moal of wat mien begunzin. Al noa n poar tellen wordt e deur van t slöt draaid en gijt op n kier. n Oldere vraauw met n woeste bos gries hoar kikt me deur de openeng vroagend aan, mor zeit niks.
‘Dag mevraauw, eileks kom ik veur joen dochter.’ Ik knik heur toe en wacht tot e deur verder opengijt. Dat gebeurt niet.
‘Oh.’ Van top tot toon wor k bekeken en eerst dan gijt e deur verder lös. ‘Oh. En woarom dan wel, as ik vroagen mag?’ De stem is haarder as neudeg en t liekt of e vraauw heurzulf breed moakt. De bloemen hol k wat rechter veur me en dan zet ik deur.
‘Mevraauw, gusteroavend het zij ons hond uut t wotter hoald.’ Eefkes kiek k gaauw noar Kasia die braaf noast mien voeten zit, ‘dat waas hiel dapper en om te bedanken heb ik dizze bloemen metnommen.’
‘Kereltje, ik heb drie volwassen dochters en die wonen alle drie op koamers.’ Ientussen gijt e deur haalf dicht, dan liekt ze te twieveln, bliekboar zicht ze de enorme bos rozen. ‘Der is nog wel n stiefdochter, mor die bakvis waas gusteroavend thuus, zo as t heurt.’
‘Zij is het!’ t Is der uut veurdat k der op verdocht ben. ‘Zij het ons geweldeg holpen, zij is het. Kasia von heur geliek, honden hemmen doar n neus veur.’ En ik vertel het hiele verhoal en ok dat heur dochter noatied t natte ondergoed bij ons achterloaten het, om t vandoag weer op te hoalen. Vanzulf vonden mien olders – en ik ok – dat wij t brengen mossen; Kasia en ik. Soamen met dizze bloemen.
Dikke rimpels verschienen ien t veurheufd van e grieze vraauw, ze draait n beetje met e scholders en zomor gript ze de plastik puut uut mien handen en vist doar n bloemd wichterhemd uut.
‘Weer de regenpiep-route’ bit ze me toe. Onverwacht pakt ze mien bloemen en verdwient ien e gaang. De veurdeur stijt nou wiedwoagen lös en van ver vot heur k vannijs heur stem: ‘Assa, bezuuk. Hest beet.’
Argens ien huus klapt n deur dicht. Gelukkeg gijt dan n aander open.

Tags: , ,



Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

achttien − twee =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten