Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 9 november 2015 | door Webloug

0

‘Aans’ column van Tonko Ufkes

Aans

Van verrens zie k ze aankommen; n dikke kerel met n enorme hond aan e riem. As ze dichterbij bennen heur ik ze ok, of beter, heur ik hum ok: hieltied trekt e grote vechthond stief, tot er zo’n beetje op e achterpoten stijt. En op dat mement geft zien boas n beste hort aan e riem en vluukt. De veurpoten zakken laangzoam noar de grond, het beest dut n poar gewone stappen en begunt vannijs te trekken tot er weer host rechtop stijt. Meter veur meter gijt dat deur: aal stiever trekken – n hort aan e riem – n stevege vluuk – n poar gewone stappen.
De boodschappen heb k al laang ien e fietstas en ik har al votweden kind. Toch wacht ik tussen e aander fietsen. Eileks wil k wat tegen de dikke kerel zeggen over die hond, over t opvoeden van honden en over t vluken. Mor t is n boom van n man met n glimmende koale kop, ien n körte boksem en n T-shirt, de woeste tatoe’s op zien aarms en benen kin elkneen goed zien.
Ientussen bennen ze vlakbij. Ik twievel nog, heur t hijgen en piepen van t dier, dan t klappen van e riem en de vluuk.
‘Meneer, hij . . ‘ begun ik, t klinkt onneudeg haard.
De man is al stoan bleven, recht zien rug en kikt mien kaant uut. De hond die krekt op e achterpoten stijt, draait haalf met, valt dan tegen n bloot been van zien boas. En hapt geliek toe. De staarke koaken omklemmen de enkel en twee fiene stroaltjes bloed stromen meteen noar ondern. De man vluukt gieneens, blift allent stokstief stoan en kikt noar beneden.
Gaauw doe k mien fiets van t slöt, stap op en veur k votrie zeg ik zo as t heurt:
‘Meneer, hij . . . hij dut aans nooit wat!’

Tags: , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

17 − zeventien =

Terug naar boven ↑
  • Literatuur activiteiten

    Geen nieuwe activiteiten