Banner DGT 2017


Column Tonko Ufkes, column, goed lek

Gepubliceerd op 1 november 2017 | door Jan Glas

0

‘Broken’ column van Tonko Ufkes

Broken

Het valt mij geliek op. Nog haalf ien sloap heur ik ze; dat gezellege mussegeluud en as k vernem dat Ria al wakker is, steut ik zaacht uutzied: ‘Zwaalfkes. Volgens mij zit e lucht vol zwaalfkes.’
Het loaken sloa k vot en dan vuul k Ria’s beide handen net op tied om mien bovenaarm.
‘Nee, niet e gerdienen opendoen hur, hest gien kleren aan!’
Dat is woar ok, we bennen niet thuus en gusteroavend heb ik niet keken hoe ver dit hotel van e aander hotels en huzen òf is. Gaauw schoef k beide gerdienen n beetje uut nkander en steek mien kop der tussendeur.
‘Ahhh’ ontsnapt me; de vroege mörnlucht is vol vogels, alles zweeft – draait – tolt tussen ons en t volgende huus. Nog nooit heb ik zowat zien.

Gelukkeg vienden we makkelk n rusteg terras en noa al die gebaauwen en de grote kerk is t goed om aans niks te doen as zitten en kovvie drinken. Doarnoa besluten we om niet met e metro te goan en we lopen t hiele end noar t hotel. Eenmoal ankommen wil Ria t liefst lezen, gewoon op t balkon. Ik niet, t is nog te drok ien mien kop en k goa n beetje ien e buurt rondkieken, ok om de zwaalfkenusten te zuken.
An t huus tegenover zitten vier onder de dakgeut en even verderop haangt n hiele rieg laangs n dakraand. De vogels bennen drok, ze blieven vlakbij heur nust en vliegen geregeld ien en uut. Ien e schare zuuk ik n baank om der n zetje noar te kieken; de host witte vogels glieden zo uut e vlucht noar binnen. De jongen moeten dus nog klein weden want t gijt aalmoal zunder geluud, de olden en de jongen bennen niet te heuren.
En dit pleintje is stil en de stad wordt stil, krekt as mien kop.

Noa t oavendeten kuieren Ria en ik op ons gemak richting olde stad om nog n goed glas te drinken en zo de dag òf te sluten. De oleanders en e bluiende fruitbomen roeken staark en ien e palmbomen laangs de boulevard lewaaien parkieten, slanke, gruune parkieten. Hoog ien e lucht draaien de gierzwaalfkes krijsende rondjes, tot t zomor duuster wordt.
‘We kinnen ok thuus wel n fles wien opentrekken’ stelt Ria doarom veur en haand ien haand lopen we zwiegend weerom noar ons hotel. Doar is alles al ien diepe rust en om gieneen wakker te moaken, sloepen we de trap op noar de koamer. Eileks wil ik de gerdienen openloaten om mörn geliek het eerste zunlicht en de zwaalfkes te zien, mor dat wordt Ria te gek. We kieken soamen nog n pooske veur t glaas en dan is t genogt: uutkleden en sloapen.

Deur n wolk van ‘tsier-tsier-tsier’ wor ik wakker en k wiet eileks al wat het is. Ik spring uut berre, rop n gerdien open en zie de lucht vol huuszwaalfkes: twinteg, darteg roazen rond t huus en e dakgeut tegenover. Der hangt n grote roofvogel an één van e nusten.
‘Verdomme nog an toe!’
Ik stoef de trap òf, vlieg noar t pleintje en doaver onder de dakgeut vannijs n vluuk. De roofvogel hangt met zien klaauwen an het nustgat, mor de snoavel is te groot om tussen die klaauwen deur noar binnen te wringen. De zwaalfkes draaien as jachtvliegtuugjes om t enorme beest, vallen aan, zunder dat t veul helpt.
En ik, ik . . .
Vlak noast me lijt n steen en ik – ik die op school altied as leste kozen wer bij gymnastiek – ik pak die steen en gooi hum noar de roofvogel. En roak het dier vol.
Het beest fladdervalt noar beneden en landt zo’n beetje veur mien voeten. Dan klapt ok het zwaalfkenust ien twee halve kokosneuten op e grond en de jongen leggen veur dood op e stroat.

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on LinkedInShare on Google+Pin on Pinterest

Tags: , , , ,



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

negen − 4 =

Terug naar boven ↑